syndikos
infobook
leykoma
video
Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓΑΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΓΣΕΕ

Επισκέπτες

Έχουμε 11 επισκέπτες και κανένα μέλος

Στατιστικά

Εμφανίσεις Περιεχομένου
164423

ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ SITE

Ζούμε σε μία κοινωνία όπου η αλήθεια των γεγονότων έχει να κάνει με το πόσα likes έχει στο Facebook η περιγραφή τους από μια ομάδα χρηστών, ή τι γράφει η Wikipedia όπου μπορεί να γράψει οποιοσδήποτε, ή ακόμη και τι μας λέει ένα ντοκιμαντέρ όπου ο δημιουργός του δεν έχει καταλάβει ουσιώδη στοιχεία της υπόθεσης (ή δεν ήθελε να καταλάβει). Όταν δε, τα γεγονότα αυτά μας τα πλασάρουνε σαν μία «ηρωική» ιστορία εργατικής «πρωτοπορίας» τα ενστερνιζόμαστε και τα διαδίδουμε χωρίς καμία κριτική σκέψη.

Σε μία τέτοια κοινωνία λοιπόν, είναι απολύτως απαραίτητο να λειτουργεί το site αυτό όπου, όπως και στο παρελθόν, να αναδεικνύεται η αλήθεια με επιχειρήματα και ντοκουμέντα. Δεν κάνουμε αντίλογο. Δεν γίνεται αντίλογος στα ψέματα. Θα προσπαθήσουμε με βάση την απλή λογική να «φωτίσουμε» τις ενέργειες όλων των εμπλεκόμενων στην πτώχευση της ΦΙΛΚΕΡΑΜ και, κατά συνέπεια, και στην κατάληψη της ΒΙΟΜΕ.

Τις επόμενες μέρες θα γίνει μία προσπάθεια ώστε στο site αυτό να αναρτώνται και οι απόψεις των πρώην εργαζόμενων της ΦΙΛΚΕΡΑΜ και όχι μόνο του Σωματείου. Θα συνεννοηθούμε με τους προγραμματιστές του site και θα επανέλθουμε.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ…

Πριν από μερικές μέρες συμπληρώθηκαν οκτώ χρόνια από τότε που έκλεισε το εργοστάσιο. Έκλεισε για τη συντήρηση των Χριστουγέννων και δεν ξαναλειτούργησε ποτέ.

Μετά την Πρωτοχρονιά του 2011 κι ενώ περιμέναμε να λειτουργήσει ξανά η παραγωγή, άρχισε να φαίνεται η πρόθεση της εργοδοσίας για πτώχευση. Παρά τις προσπάθειες του Σωματείου για εξεύρεση κάποιας λύσης (μειωμένο ωράριο, πληρωμή δεδουλευμένων «έναντι», τμηματική λειτουργία των γραμμών παραγωγής, κλείσιμο κάποιων τμημάτων που ήταν ασύμφορα κ.α.) δεν στάθηκε δυνατό να πεισθεί η εργοδοσία για την επαναλειτουργία του εργοστασίου. Η μόνιμη απάντηση της ήταν ότι οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούσαν το κεφάλαιο κίνησης. Οι τράπεζες είχαν ζητήσει να βάλει το 10% του κεφαλαίου κίνησης η ίδια η εταιρία αφού οι ισολογισμοί της, τα πέντε τελευταία χρόνια, έκλειναν με ± 300.000 ευρώ για ένα τζίρο 30 έως 35 εκατομμυρίων (πριν από το 2005 οι ισολογισμοί έκλειναν με σοβαρά κέρδη). Δεν ήταν λοιπόν παράλογη η απαίτηση των τραπεζών για μια εταιρία τέτοιου μεγέθους. Οι μέτοχοι όμως, Έλληνες και Άγγλοι, είχαν αποφασίσει το κλείσιμο της και «δεν μπορούσαν να βρουν» τα 400-500.000 ευρώ που απαιτούνταν για λειτουργία ενός εξαμήνου. «Δεν έβλεπαν» ούτε την προφανή λύση (στροφή προς τις εξαγωγές λόγω του ισχυρού παγκοσμίου δικτύου πωλήσεων του Άγγλου εταίρου).

Τον Ιανουάριο του 2012, οι 225 εργαζόμενοι της εταιρίας απολύθηκαν από τον Σύνδικο της πτώχευσης, απλήρωτοι τους δέκα τελευταίους μήνες και χωρίς καμία αποζημίωση, αφού η εταιρία είχε πτωχεύσει. Η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν πάνω από 45 χρονών. Πού να βρεθεί δουλειά για τέτοιες ηλικίες στις συνθήκες που επικρατούσαν τότε αλλά και στα χρόνια που ακολούθησαν; Κάποιοι έφυγαν στο εξωτερικό, κάποιοι, οι μεγαλύτεροι, βγήκαν με μειωμένη σύνταξη, κάποιοι άλλοι ελάχιστοι, οι νεότεροι, βρήκαν δουλειά με πολύ μικρότερες απολαβές και οι περισσότεροι προσπαθούν να επιζήσουν ως τα 62 τους, με δουλειές part time και οκτάμηνα ειδικών προγραμμάτων για ηλικιωμένους ανέργους. Η οικογενειακή ζωή όλων «βυθίστηκε» κατακόρυφα από οικονομική άποψη.

Είχαμε ελπίσει τότε, ότι η περιουσία της εταιρίας θα μπορούσε να ρευστοποιηθεί γρήγορα ώστε να πληρωθούμε αυτά που μας χρωστούσε. Δυστυχώς όμως τα εμπορεύματα πουλήθηκαν σε εξευτελιστική τιμή. Από την κινητή περιουσία της εταιρίας, τα 2/3 της αξίας της οποίας αποτελούσαν οι δύο υπερσύγχρονες γραμμές παραγωγής, η μεν πρώτη γραμμή (του 2005) είχε ήδη πουληθεί από την εργοδοσία πριν την πτώχευση για να πληρώσει δήθεν το προσωπικό, την δε άλλη (του 2008) την πήρε η τράπεζα που τη χρηματοδότησε αφού δεν πληρώθηκε το leasing. Υπολογίζαμε όμως στο ακίνητο το οποίο όλοι γνώριζαν ότι είναι «φιλέτο» για την περιοχή που βρίσκεται και για το μέγεθός του.

Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τη χρονοβόρα πτωχευτική διαδικασία που την κάνει ακόμη πιο χρονοβόρα η νοοτροπία των δικαστηρίων. Η αρχική διαδικασία της πτώχευσης κράτησε πέντε μήνες και ήδη από τον Μάιο του 2012 είχαν αρχίσει οι πλειστηριασμοί των κινητών και των εμπορευμάτων. Για το ακίνητο όμως ο πρώτος πλειστηριασμός ορίστηκε για τον Ιανουάριο του 2016. Και τότε η Κυβέρνηση πιστεύοντας ότι βρήκε το πρότυπο της εκβιομηχάνισης της χώρας στους καταληψίες της ΒΙΟΜΕ (κατάληψη τμήματος του ακινήτου της ΦΙΛΚΕΡΑΜ) εξέδωσε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου στις 30 Δεκεμβρίου του 2015, όπου «για εθνικούς λόγους» ανέστειλε τους πλειστηριασμούς της ΦΙΛΚΕΡΑΜ για έξι μήνες. Όταν πέρασαν οι έξι μήνες, η καθυστέρηση «πέρασε» στα χέρια των δικαστών. Τι κι αν οι πτωχευτικοί κώδικες (του 2007 και του 2013) ορίζουν 15 μέρες για να αλλάξει η τιμή εκκίνησης ενός ακινήτου μετά από άγονη σειρά πλειστηριασμών; Στην περίπτωσή μας η πρώτη μείωση της τιμής εκκίνησης ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2017 και η δεύτερη τον Αύγουστο του 2018. Στις 13 Δεκεμβρίου 2018 έκλεισε άγονα και αυτή η σειρά πλειστηριασμών του ακινήτου.

Το τραγικό είναι ότι περιμέναμε τον ΣΥΡΙΖΑ να ψάξει τον «δρόμο του χρήματος» γι’ αυτούς που έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους, αλλά δυστυχώς δεν έκανε ούτε αυτό. Τραγικότερο όμως είναι ότι όλα τα ΜΜΕ γραπτά και ηλεκτρονικά που θεωρούν τον εαυτό τους «αριστερό», «προοδευτικό», «με τον εργάτη», «ενάντια στην εξουσία», «ενάντια στο κεφάλαιο» κλπ κλπ, ξιφουλκούν εναντίον μας και μας βρίζουν γιατί θέλουμε να πουληθεί το ακίνητο «αφού έτσι θα λήξει το εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Εφημερίδα των Συντακτών πολλοί εργαζόμενοι της οποίας είχαν απολυθεί από την εργοδοσία της «Ελευθεροτυπίας» απλήρωτοι. Όταν πριν από τρεις μήνες πουλήθηκε το ακίνητο της «Ελευθεροτυπίας» και υπήρξε ικανοποίηση ότι θα πάρουν τα χρήματα τους πιστέψαμε ότι θα καταλάβαιναν τη θέση μας και θα σταματούσαν να πανηγυρίζουν κάθε φορά που ο πλειστηριασμός του ακινήτου της ΦΙΛΚΕΡΑΜ κηρυσσόταν άγονος. Το ίδιο θα περίμενε κανένας και από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Ένιωσαν κι αυτοί «τι εστί κλείσιμο». Όμως αυτοί θεωρούν τον εαυτό τους «σε άλλο επίπεδο» από τους εργαζόμενους σε ένα εργοστάσιο.

Το σωματείο μας δεν είναι, με τη στενή έννοια, εργατικό, δεν έχουμε εκπροσώπους σε ομοσπονδίες, δεν υπάρχουν επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα μέλη του Δ.Σ. είναι άνθρωποι του μεροκάματου χωρίς προσβάσεις σε κόμματα, ΜΜΕ, ακολούθους στο facebook, likers στα sites, επαφές για «ντοκιμαντέρ» ή «συνεντεύξεις» στο VICE. Αποτελείται από τους πρώην εργαζόμενους της εταιρίας που προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους. Αρχίσαμε να αντιδρούμε στο «εγχείρημα της ΒΙΟΜΕ» από το καλοκαίρι του 2017 (με μόνο μέσο αυτό το site και κάποιες επιστολές διαμαρτυρίας) όταν καταλάβαμε ότι λόγω της ιδεολογικής προπαγάνδας που έχει γίνει γι’ αυτό, ο κρατικός μηχανισμός (Υπουργεία, Δικαιοσύνη, ΙΚΑ, ΔΕΗ, ΕΡΤ) εργάζεται ενάντια σ’ αυτό το δίκιο.

Για το Δ.Σ.

Εξηγήσεις για δωδεκάχρονα

Άρχισαν πάλι τα καλέσματα για μπλοκάρισμα των πλειστηριασμών του ακινήτου της ΦΙΛΚΕΡΑΜ από την ΕΡΤ και "άλλες δυνάμεις", εδώ, εδώ, εδώ και εδώ, (αναφέρονται με την χρονική σειρά που εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο). Οι δύο πρώτες αναφέρονται στην ανακοίνωση των Αλληλέγγυων της ΒΙΟΜΕ της Αθήνας (δεν κρατιούνται εκεί τα «παιδιά»).

Διαβάζοντας κανείς την ανάρτηση στο PRESSPROJECT, παρατηρεί ότι τα «παιδιά» του site στάθηκαν στην αποστροφή του εγγράφου των δικαστών που αναφέρει πως «κάθε αναβολή ή ματαίωση αυτού θα δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα στους πρώην εργαζόμενους». Τι κατάλαβαν από αυτό; Ότι οι δικαστές λατρεύουν τους πρώην εργαζόμενους της ΦΙΛΚΕΡΑΜ; Μα αν ήταν έτσι δεν θα περνούσε ένας χρόνος για μια απλή μείωση του τιμήματος του ακινήτου (κι αυτό έγινε ήδη δύο φορές). Αναφέρουν απλώς αυτό που λέει ο Νόμος: ότι από τα έσοδα του πλειστηριασμού θα πληρωθούν πρώτα οι πρώην εργαζόμενοι, το κράτος και οι ασφαλιστικοί οργανισμοί.

Η ανάρτηση της OMNIATV κάνει λάθος για τα λεφτά που χρωστάει η ΦΙΛΚΕΡΑΜ σε εργαζόμενους, δημόσιο και ιδιώτες: χρωστάει εκατομμύρια ευρώ και όχι χιλιάδες. Αυτός είναι και ο λόγος που πρέπει να γίνει ο πλειστηριασμός, έτσι είναι η πτωχευτική διαδικασία. Όσον αφορά τα περί δήμευσης, είχε την προνοητικότητα το site να γράψει «Σύμφωνα με τους εργαζόμενους που λειτουργούν το εργοστάσιο» γιατί αυτά που γράφει είναι όνειρα των καταληψιών της ΒΙΟΜΕ (και να μην το ξεχνάμε: είναι επτά από τους τριακόσιους του ομίλου) που έχουν απορριφθεί επανειλημμένα από τα Δικαστήρια.

Και ας έρθουμε στην ανακοίνωση των αλληλέγγυων (Θεσσαλονίκης). ΟΡΓΗ. Αισθάνονται οργή γιατί η ανακοίνωση των Δικαστών Θεσσαλονίκης δεν ταιριάζει με την συμπεριφορά που τους έχει δείξει η διοίκηση της ΔΕΗ, του ΔΕΔΔΗΕ και ένα σωρό Υπουργεία. Με την ευκαιρία: την προηγούμενη βδομάδα, μετά το φεστιβάλ τους, πέρασε πάλι ένα συνεργείο του ΔΕΔΔΗΕ για να τους κόψει το ρεύμα, αλλά δεν τους βρήκε. Έτσι θα μπορεί ο Διοικητής της ΔΕΗ να πληροφορεί τη Βουλή ότι «εμείς πηγαίνουμε αλλά δεν μας αφήνουν να μπούμε», λες και το ρεύμα πάει με διακτινισμό από την Πτολεμαίδα στη ΒΙΟΜΕ, δεν υπάρχουν κολώνες απέξω. Αντίθετα θα έπρεπε να τους προκαλεί αγαλλίαση το γεγονός ότι υπέγραψαν όλοι οι προεδρεύοντες των δικαστηρίων της Θεσσαλονίκης για να μην μπορεί κανείς αλληλέγγυος Υπουργός να τους γκρινιάσει.

Η υπόλοιπη ανακοίνωση είναι γεμάτη από τις γνωστές διαστροφές της αλήθειας: ότι κατέλαβαν το εργοστάσιο από την εργοδοσία δέκα επτά μήνες μετά που έφυγε αυτή και γνωρίζοντας τίνος είναι ο χώρος, ότι γρήγορα έδιωξαν όσους δεν ήταν της ομάδας Αναγνώστου, ότι αυτά τα 5,5 χρόνια που παράγουν σαπούνια, καθαριστικά υγρά και αφισόκολλες έχουν φεσώσει την ΔΕΗ πάνω από 350.000 ευρώ κι ενώ γνωρίζουν ότι η καθυστέρηση των πλειστηριασμών και η συνακόλουθη μείωση της τιμής του ακινήτου «φέρνει πιο κοντά» την προηγούμενη εργοδοσία.

Από το Δ.Σ.

Αφιερωμένο στην Εφημερίδα των Συντακτών που μεγάλο μέρος των εργαζομένων της είχε πετάξει στον δρόμο η εργοδοσία της «Ελευθεροτυπίας».

Αναρτήθηκαν οι διακηρύξεις εκποίησης των ακινήτων και οι επικαιροποιημένες καταστάσεις των κινητών για πώληση, στη σελίδα του Συνδίκου.